“ความเงียบที่บ่อนทำลายศรัทธา” — เมื่อข้อร้องเรียนเขย่าวงการสงฆ์ แต่หน่วยงานรัฐยังไร้คำตอบ ความเงียบ…คือปัญหาใหญ่กว่าข่าวฉาว
ตลอดกว่า 1 ปีที่ผ่านมา มีข้อร้องเรียนจำนวนมากจากพุทธศาสนิกชนในจังหวัดนครศรีธรรมราช ส่งถึงหน่วยงานที่มีหน้าที่กำกับดูแลกิจการพระพุทธศาสนา รวมถึงหน่วยงานบังคับใช้กฎหมาย กรณีพระสงฆ์ผู้ดำรงสมณศักดิ์ระดับสูงรูปหนึ่ง ถูกกล่าวอ้างว่ามีพฤติกรรมไม่เหมาะสมต่อพระธรรมวินัย
อย่างไรก็ตาม สิ่งที่สังคมยังไม่เห็นชัด ไม่ใช่ผลการตรวจสอบว่า “จริงหรือเท็จ” แต่คือท่าทีของหน่วยงานที่รับผิดชอบ ซึ่งจนถึงขณะนี้ยังไม่มีคำชี้แจงอย่างเป็นทางการต่อสาธารณะ
คำถามจึงไม่ได้อยู่ที่ใครผิดแต่อยู่ที่ว่า เหตุใดข้อร้องเรียนจำนวนมากจึงยังไม่ถูกอธิบายอย่างโปร่งใส
ข้อร้องเรียนที่ยังรอคำตอบข้อมูลจากผู้ร้องเรียนระบุว่า พระสงฆ์รูปดังกล่าว ซึ่งมีตำแหน่งผู้ช่วยเจ้าอาวาสวัดชื่อดัง และดำรงตำแหน่งเจ้าคณะในพื้นที่ ถูกกล่าวอ้างว่ามีความสัมพันธ์ส่วนตัวกับสีกาเป็นเวลานาน มีบุตร และมีการจัดการด้านทรัพย์สินและการเงินที่อาจเกี่ยวข้องกับเงินบริจาคของวัด
ผู้ร้องเรียนอ้างว่า ได้มีการยื่นเรื่องต่อสำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ หน่วยงานตำรวจ รวมถึงองค์กรคณะสงฆ์ที่เกี่ยวข้องหลายครั้ง ทั้งยังมีการนำเสนอข้อมูลผ่านสื่อมาแล้วระยะหนึ่ง แต่ยังไม่ปรากฏความคืบหน้าในเชิงรูปธรรม
ย้ำอีกครั้ง—ทั้งหมดนี้คือ ข้อกล่าวอ้างที่ต้องพิสูจน์ และการพิสูจน์นั้น คือหน้าที่ของรัฐ ไม่ใช่ของประชาชน
เมื่อเมืองศาสนากลายเป็นคำถาม นครศรีธรรมราช เป็นจังหวัดที่ได้รับการยอมรับในฐานะศูนย์กลางพระพุทธศาสนาที่สำคัญของภาคใต้ ศรัทธาของประชาชนจึงผูกพันกับความโปร่งใสของสถาบันสงฆ์อย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้
เมื่อมีข้อร้องเรียนจำนวนมากจากชาวบ้านในพื้นที่ แต่กระบวนการตรวจสอบกลับไม่ปรากฏต่อสาธารณะ ความสงสัยย่อมเกิดขึ้นเป็นธรรมดา และหากปล่อยให้ความเงียบดำรงอยู่ต่อไป ความเสียหายอาจไม่ได้เกิดกับบุคคลใดบุคคลหนึ่ง แต่เกิดกับ ศรัทธาของสถาบันโดยรวม
ตรวจสอบได้ หากตั้งใจตรวจสอบผู้ร้องเรียนระบุว่า หากหน่วยงานที่เกี่ยวข้องดำเนินการตรวจสอบอย่างจริงจัง สามารถตรวจสอบได้จากเอกสาร เส้นทางการเงิน และพยานหลักฐานทางวิทยาศาสตร์ตามกระบวนการกฎหมาย
ประเด็นจึงไม่ใช่เรื่อง “ทำได้หรือไม่ได้”แต่คือ “จะทำหรือไม่” ข้อเรียกร้องที่ชอบธรรมของสังคมในสถานการณ์เช่นนี้ บทบาทของหน่วยงานรัฐที่เกี่ยวข้อง ไม่ว่าจะเป็น กรมการศาสนา มหาเถรสมาคม และสำนักงานตำรวจแห่งชาติ คือการออกมาชี้แจงอย่างตรงไปตรงมาว่า ข้อร้องเรียนอยู่ในขั้นตอนไหน มีการตรวจสอบอย่างไร และจะสรุปเมื่อใด
การชี้แจง ไม่ใช่การตัดสินแต่คือการรักษาความเชื่อมั่นของสังคม เพราะบทสรุปคอลัมน์นี้ไม่ได้ตัดสินว่าใครผิดหรือถูก แต่ตั้งคำถามต่อ “ความเงียบ” ที่กำลังกัดกร่อนศรัทธา เพราะในสังคมที่ยึดมั่นในหลักนิติรัฐและศีลธรรม ความโปร่งใส คือคำตอบเดียวที่ทำให้ศาสนายืนอยู่ได้อย่างสง่างาม
อ้างอิงข้อมูลที่นำเสนอ กลับถูกเมินที่จะตรวจสอบว่าจริงหรือเท็จ?
