การปราบคอร์รัปชันไม่ใช่นโยบายเสริมไม่ใช่บทสรุปท้ายแถลงข่าว และไม่ใช่สโลแกนติดป้ายหาเสียง มันคือหัวใจของการเลือกตั้ง โดยเฉพาะการเลือกตั้งวันที่ 8 กุมภาพันธ์ ที่กำลังจะมาถึง เพราะรัฐบาลที่ไม่กล้าปราบโกง ต่อให้มาจากการเลือกตั้ง ก็เป็นเพียงรัฐบาลที่ “ถูกต้องตามขั้นตอน” แต่ไร้ความชอบธรรมในสายตาประชาชน
ตรงจุดนี้เองที่บทเรียนจากเวียดนามสะท้อนกลับมาถึงประเทศไทยอย่างเจ็บแสบ เวียดนามเลือกปราบโกงเพื่อรักษารัฐ เวียดนามไม่หลอกตัวเองว่าคอร์รัปชันคือเรื่องเล็ก หรือเป็นเพียงปัญหาภาพลักษณ์ พวกเขามองมันเป็นภัยต่อความอยู่รอดของรัฐ จึงกล้าทำในสิ่งที่หลายประเทศไม่กล้าทำ คือ “ลงมือกับคนของตัวเอง” ตำแหน่งสูงไม่ใช่เกราะ ความใกล้ชิดไม่ใช่ข้อยกเว้นการเมืองไม่ใช่พื้นที่ปลอดภัยจากกฎหมาย เวียดนามยอมให้การเมืองสั่น เพื่อไม่ให้ประเทศพัง
ยอมเสียคนใหญ่เพื่อรักษาศรัทธาของประชาชน นี่ไม่ใช่ความโหด แต่คือการตัดสินใจอย่างมีสติว่า ถ้าไม่ฆ่าระบบโกงวันนี้ พรุ่งนี้รัฐจะตายทั้งตัว
ไทยเลือกประคองอำนาจ แม้ต้องปล่อยให้โกง ประเทศไทยกลับเดินอีกทางทางที่ดูสุภาพ แต่เต็มไปด้วยสนิม เราปราบโกงด้วยเอกสาร จัดการปัญหาด้วยคณะกรรมการ และปลอบใจประชาชนด้วยคำว่า “ต้องให้ความเป็นธรรมกับทุกฝ่าย” แต่ในความเป็นจริง เราไม่กล้าแตะเครือข่าย ไม่กล้าแตะผู้มีอำนาจ ไม่กล้าเสียพวก คดีใหญ่จึงเงียบ คดีดังจึงยืดคดีที่แตะอำนาจจึงจบด้วยเทคนิค
ไม่ใช่เพราะกฎหมายอ่อน แต่เพราะการเมืองไม่กล้าใช้กฎหมายกับตัวเองนี่ไม่ใช่ความล้มเหลว แต่มันคือโครงสร้างที่ออกแบบมาให้โกงอยู่ได้ตราบใดที่โกงอย่างมีมารยาท
ความต่างที่แท้จริง: เวียดนามกลัวรัฐพัง ไทยกลัวอำนาจสั่นเวียดนามกลัวว่าถ้าไม่ปราบโกง ประชาชนจะไม่เชื่อรัฐไทยกลัวว่าถ้าปราบโกงจริง อำนาจจะกระเทือน ความกลัวสองแบบนี้ทำให้ผลลัพธ์ต่างกันโดยสิ้นเชิง เวียดนามใช้กฎหมายเป็นดาบ ไทยใช้กฎหมายเป็นม่าน เวียดนามยอมเจ็บวันนี้ ไทยเลือกเน่าวันหน้า
8 กุมภาพันธ์: การเลือกตั้งที่ไม่ควรถูกมองข้าม
การเลือกตั้งวันที่ 8 กุมภาพันธ์จึงไม่ใช่แค่การเลือกพรรค ไม่ใช่แค่การเลือกนายกรัฐมนตรี แต่คือการเลือกทิศทางการปราบคอร์รัปชันของประเทศ
ประชาชนต้องถามให้ชัดก่อนหย่อนบัตร พรรคนี้กล้าชนกับเครือข่ายโกงหรือไม่ ผู้สมัครคนนี้เคยปกป้องคนทุจริตหรือเปล่า นโยบายต่อต้านคอร์รัปชันมีเขี้ยวเล็บ หรือมีแค่คำสวย พร้อมหรือไม่ที่จะ “เสียพวก แต่รักษาประเทศ”
อย่าหลงคำว่า “เสถียรภาพ” เพราะเสถียรภาพที่ตั้งอยู่บนการไม่กล้าคือเสถียรภาพของระบบโกง
ประชาชนต้องหยุดเลือกความขี้ขลาดทางการเมือง ถ้าประชาชนยังเลือกนักการเมืองที่กลัวเสียพวกมากกว่ากลัวประเทศพัง
การปราบคอร์รัปชันแบบเวียดนามจะไม่มีวันเกิดในไทย รัฐบาลที่ไม่กล้าปราบโกงไม่ใช่รัฐบาลอ่อนโยน
แต่คือรัฐบาลที่ยอมจำนนต่ออำนาจเดิม 8 กุมภาพันธ์นี้ อย่าเลือกคนที่พูดเพราะอย่าเลือกคนที่สัญญาว่าจะไม่กระทบใคร
ให้เลือกคนที่กล้าทำให้ปลาใหญ่เจ็บกล้าตัดท่อน้ำเลี้ยง และกล้าใช้กฎหมายกับทุกคนอย่างเท่าเทียม เพราะประเทศจะสะอาดแค่ไหน ไม่ได้ขึ้นกับคำสัญญาแต่ขึ้นกับความกล้าของคนที่เราเลือกให้ถืออำนาจ และถ้าเรายังเลือกความสบายของนักการเมือง ประเทศก็จะต้องอยู่กับการโกงต่อไปอย่างเป็นระบบสุภาพ และไม่มีวันจบ!!!
