ช่วงระยะหลังมานี้ “ได้รับเสียงสะท้อนจากทั้งข้าราชการตำรวจ ใน.ตร. เอง รวมถึงผู้มาติดต่อราชการ รวมถึงสื่อมวลชนที่ปฏิบัติหน้าที่ประจำสำนักงานตำรวจแห่งชาติ อย่างต่อเนื่อง
ถึงมาตรการรักษาความปลอดภัยและการจัดระเบียบการเข้า–ออก ภายในรั้วสำนักงานตำรวจแห่งชาติ ซึ่งอยู่ในความรับผิดชอบของกองบัญชาการตำรวจสันติบาลไม่มีใครปฏิเสธว่า “การรักษาความปลอดภัย” เป็นเรื่องจำเป็น โดยเฉพาะในยุคที่ภัยคุกคามมีความซับซ้อนมากขึ้น แต่คำถามคือ…มาตรการที่ออกมานั้น “พอดี” แล้วหรือยัง.?
”ประดู่แดง“คลุกคลีอยู่กับสำนักงานตำรวจแห่งชาติตั้งแต่ยุค “กรมตำรวจ” ผ่านผู้บัญชาการตำรวจแห่งชาติมาหลายสมัย ผ่านการปรับปรุงมาตรการรักษาความปลอดภัยมาแทบทุกยุค แต่ต้องยอมรับว่าบรรยากาศความ “ตึง” ที่เกิดขึ้นในเวลานี้ ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน ณ สถานที่แห่งนี้
ในขณะที่ ในยุคหนึ่งที่หลายฝ่ายยังกล่าวถึง คือสมัย พล.ต.อ.อดุลย์ แสงสิงแก้ว ดำรงตำแหน่งผู้บัญชาการตำรวจแห่งชาติ มีมาตรการรักษาความปลอดภัยที่เข้มข้นพอสมควร แต่ยังคงรักษาสมดุลระหว่าง “ความปลอดภัย” กับ “ความสะดวกของประชาชน” ได้อย่างเหมาะสม ผู้มาติดต่อราชการไม่รู้สึกว่ากำลังเดินเข้าสถานที่ควบคุมพิเศษ และตำรวจที่ทำงานอยู่ภายในก็ไม่ได้รู้สึกอึดอัดจนเกินจำเป็น
แต่วันนี้ หลายมาตรการกลับทำให้เกิดคำถาม แม้แต่การสั่งอาหารกลางวันหรืออาหารเย็นเข้ามารับประทานในหน่วยงาน ก็ถูกจำกัดขั้นตอนจน บางครั้งเดินไปรับล่าช้าเนื่องจากต้องปฏิบัติหน้าที่ต่อเนื่องจนทำให้อาหารบูดเสียก็เคยปรากฏมาแล้ว เรื่องยุ่งยาก ทั้งที่หลายหน่วยงานด้านความมั่นคงของประเทศเลือกใช้วิธีตรวจสอบด้วยวิธีเพียงแค่ตรวจบัตรประจำตัวประชาชน กำหนดจุดรับ–ส่งที่เหมาะสม ก็สามารถควบคุมความปลอดภัยได้โดยไม่สร้างภาระให้ทุกฝ่าย
คำถามคือ เหตุใดสำนักงานตำรวจแห่งชาติจึงต้องใช้มาตรการที่เข้มงวดกว่าหน่วยงานความมั่นคงอื่น ๆ เสมือนเป็นพื้นที่ชั้นความลับสูงสุดหรือเขตอารักขาบุคคลสำคัญตลอดเวลา นโยบายเช่นนี้ เป็นแนวคิดของผู้บัญชาการตำรวจสันติบาล (ลูกหม้อสันติบาล)คนปัจจุบันเองหรือเป็นข้อสั่งการจากผู้บังคับบัญชาระดับสูงท่านใดของ ตร..? นี่คือคำถาม.ที่ทุกคนอยากรู้ ..!!!!
หากเป็นนโยบาย ก็อยากฝากให้ทบทวนอีกครั้งว่า “ความปลอดภัย” กับ “ความพอดี” สามารถเดินไปด้วยกันได้ เพราะระเบียบที่ดี ต้องได้รับความร่วมมือจากผู้คน ไม่ใช่สร้างความรู้สึกว่ากำลังถูกควบคุมจนเกินจำเป็น
อีกประเด็นหนึ่งที่อยากฝากถึงผู้บัญชาการตำรวจสันติบาล หากตั้งใจจะยกระดับมาตรฐานการรักษาความปลอดภัยและการจัดระเบียบอย่างจริงจัง ก็อยากให้มองเข้าไปจัดระเบียบในบางหน่วยงานภายในที่มีเสียงสะท้อนเรื่องแนวปฏิบัติกันมานาน โดยเฉพาะในกองบังคับการอำนวยการฯที่รู้จักกันในนามศูนย์บริการออกหนังสือรับรองความประพฤติ(CID)ซึ่งได้ย้ายออกไปอยู่สถานที่ทำการใหม่ ที่มีหลายเรื่องเป็นที่รับรู้กันอยู่ในวงการว่ามัน มีอะไรในกอไผ่ .!!
หากสามารถจัดการได้อย่างเป็นรูปธรรม ก็จะทำให้สังคมเห็นว่าการปฏิรูปเกิดขึ้นทั้งระบบ ไม่ใช่เลือกเข้มเฉพาะบางจุด ขณะที่บางปัญหาซึ่งคนในองค์กรรับรู้กันดีกลับยังคงปล่อยผ่านกระทำกัน เป็นเรื่องปกติประเพณี
ที่น่าเป็นห่วงไม่แพ้กัน คือพฤติกรรมของเจ้าหน้าที่บางนายที่ปฏิบัติหน้าที่ตามจุดตรวจ บางนาย(บางนาย)นั่นคือไม่ได้เหมารวม ไม่ทราบว่าจะเป็นผลมาจากคำสั่งของผู้บังคับบัญชาหรือไม่ แต่การใช้ถ้อยคำ น้ำเสียง และกิริยาที่แข็งกระด้างกับผู้มาติดต่อราชการ บางครั้งราวกับกำลังสอบสวนผู้ต้องหา ทั้งที่ผู้มาติดต่อส่วนใหญ่คือประชาชน ข้าราชการตำรวจ หรือสื่อมวลชนที่เข้ามาปฏิบัติหน้าที่ตามปกติ
ภาพลักษณ์ของสำนักงานตำรวจแห่งชาติ ไม่ได้สะท้อนจากห้องประชุมหรือคำแถลงข่าวเพียงอย่างเดียว หากแต่สะท้อนจากตำรวจนายแรกที่ประชาชนพบตรงประตูทางเข้า รอยยิ้ม คำพูดที่สุภาพ และการอธิบายด้วยเหตุผล มีคุณค่าต่อภาพลักษณ์องค์กร มากกว่าการใช้อำนาจตามระเบียบเพียงอย่างเดียว
ประดู่แดงไม่ได้คัดค้านการรักษาความปลอดภัย ตรงกันข้ามกลับสนับสนุนเต็มที่ แต่ความเข้มงวด หากขาดความพอดี ก็อาจกลายเป็นกำแพงที่สร้างระยะห่างระหว่างองค์กรกับประชาชน รวมถึงคนในองค์กรเอง
สุดท้าย หากผู้มีอำนาจยังยืนยันว่าทุกมาตรการในวันนี้เหมาะสมที่สุด ก็เป็นสิทธิ์ที่จะดำเนินการตามนโยบาย
ส่วนผู้ที่ได้รับผลกระทบ ก็พร้อมปฏิบัติตามกฎทุกประการ แต่เสียงสะท้อนที่เกิดขึ้นทุกวัน ก็คงเป็นสิ่งที่ไม่มีระเบียบข้อใดไปห้ามได้ บางครั้ง…องค์กรไม่ได้เสียภาพลักษณ์เพราะระเบียบ แต่อาจเสียภาพลักษณ์ เพราะ “ระเบียบที่แข็งเกินเหตุ”และเมื่อเสียงสะท้อนเริ่มดังขึ้นเรื่อย ๆ การรับฟัง อาจเป็นมาตรการทบทวนหรือไม่.?
ท้ายสิ่งที่ต้องชื่นชม นั่นคือตำรวจชั้นผู้น้อยของสันติบาล ผู้ปฎิบัติหน้ากลางแดดฝนในทุกจุด ที่ไม่มีคำบ่น พร้อมทั้งมีไหวพริบ ยิ้มแจ่มใส วาจาสุภาพ กับ ประชาชนผู้มาติดต่อราชการ ใน.ตร.ก็ยังมีให้เห็นเช่นกัน
