ประเทศไทยกำลังเดินมาผิดทาง…หรือไม่? คำถามนี้ไม่ได้เกิดจากนักวิชาการ ไม่ได้เกิดจากนักการเมืองฝ่ายค้าน แต่เกิดจากเสียงถอนหายใจของผู้ประกอบการท่องเที่ยวในภูเก็ต พัทยา สมุย พังงา และกระบี่ ที่กำลังเห็นภาพเดียวกัน…
นักท่องเที่ยวหาย…เที่ยวบินเช่าเหมาลำหาย…บริษัททัวร์ต่างชาติที่มีศักภาพสูงที่มีนักลงทุนต่างชาติหลายบริษัท ที่ถูกกฏหมายเสียภาษีให้รัฐบาล รวมแล้วปีละเป็นหลายร้อยล้าน ทยอยย้ายฐาน…เม็ดเงินกำลังไหลออกจากประเทศไทย
ครั้งหนึ่ง…ภูเก็ตเคยเป็นสวรรค์ของนักท่องเที่ยวรัสเซีย จีน อินเดีย เกาหลี และยุโรป บริษัททัวร์ยักษ์ใหญ่เช่าเครื่องบินโบอิ้ง 300 กว่าที่นั่ง บินตรงเข้าภูเก็ตวันละ 5-10 เที่ยวในช่วงโลว์ซีซัน และพุ่งเป็นวันละ 10-20 เที่ยวในช่วงไฮซีซัน
เม็ดเงินมหาศาลไหลเข้าประเทศทุกวันโรงแรมเต็ม ร้านอาหารคึกคัก รถเช่า เรือท่องเที่ยว มัคคุเทศก์ คนขับรถ พนักงานบริการ มีงานทำทั้งจังหวัด
แต่นั่น…เป็นเพียงภาพในอดีตวันนี้หลายเที่ยวบินหายไป หลายบริษัททัวร์ลดเส้นทาง หลายรายหันหัวเรือไปลงทุนในเวียดนาม ประเทศที่กำลังเร่งสร้างสนามบินใหม่ พัฒนาระบบขนส่ง ยกระดับการบริการ และแข่งขันแย่งนักท่องเที่ยวจากไทยอย่างจริงจัง
คำถามสำคัญคือ…รัฐบาลไทยกำลังทำอะไรอยู่?ไม่มีใครปฏิเสธว่าการปราบปรามธุรกิจผิดกฎหมายเป็นเรื่องจำเป็นแต่สิ่งที่ผู้ประกอบการเรียกร้อง คือ “อย่าเหมารวม”
ธุรกิจที่ใช้คนไทยถือหุ้นอำพรางเพื่อหลีกเลี่ยงกฎหมาย ต้องดำเนินการอย่างเด็ดขาดแต่ธุรกิจที่ดำเนินกิจการถูกต้อง เสียภาษีครบถ้วน จ้างงานคนไทย และนำรายได้มหาศาลเข้าสู่ประเทศ ก็ไม่ควรถูกทำให้รู้สึกว่า “การลงทุนในไทยไม่มีความแน่นอน”
กฎหมายต้องศักดิ์สิทธิ์…แต่การบังคับใช้กฎหมายก็ต้องสร้างความเชื่อมั่นไปพร้อมกันเพราะนักลงทุนต่างชาติไม่ได้กลัวกฎหมายสิ่งที่เขากลัวคือ “ความไม่แน่นอน”
ยิ่งในช่วงเวลาที่ข่าวอาชญากรรมในเมืองท่องเที่ยวปรากฏต่อเนื่อง ภาพลักษณ์ประเทศไทยก็ยิ่งถูกตั้งคำถามความปลอดภัยของนักท่องเที่ยว…คือสินทรัพย์ที่สำคัญที่สุดของประเทศ
หากปล่อยให้ข่าวสะเทือนขวัญเกิดซ้ำแล้วซ้ำอีก ต่อให้ใช้งบประชาสัมพันธ์อีกกี่พันล้านบาท ก็อาจซื้อ “ความเชื่อมั่น” กลับคืนมาไม่ได้
ขณะเดียวกัน ผู้ประกอบการจำนวนมากยังสะท้อนถึงต้นทุนการดำเนินธุรกิจที่สูงขึ้น และเรียกร้องให้ภาครัฐจัดการปัญหาการทุจริตหรือผลประโยชน์มิชอบ หากพบว่ามีอยู่จริง เพราะสิ่งเหล่านี้ล้วนเป็นอุปสรรคต่อการแข่งขันของประเทศไทย
ในวันที่ประเทศไทยยังถกเถียงกัน…เวียดนามกำลังลงมือทำเขาสร้างสนามบินเขาพัฒนาระบบบริการเขาดึงนักลงทุนเขาสร้างความเชื่อมั่นและกำลังดึงนักท่องเที่ยวที่เคยเลือกประเทศไทยให้เปลี่ยนจุดหมายปลายทาง
อย่าลืมว่า…รายได้จากการท่องเที่ยว ไม่ใช่ตัวเลขบนกระดาษของหน่วยงานรัฐแต่มันคือเงินเดือนของพนักงานโรงแรมคือรายได้ของร้านอาหารคือค่าจ้างคนขับรถ คือรายได้ของแม่ค้าริมหาด คือชีวิตของแรงงานนับล้านคน
ผู้ประกอบการจำนวนมากเพิ่งลุกขึ้นได้จากวิกฤตโควิด-19 ยังไม่ทันหายใจทั่วท้อง ก็ต้องเผชิญการแข่งขันจากประเทศเพื่อนบ้านอย่างหนัก ประเทศไทยจึงไม่มีเวลาพอที่จะเดินช้าอีกแล้ว รัฐบาลต้องเปลี่ยนจากการตั้งรับเป็นการรุกต้องเร่งกู้ภาพลักษณ์เมืองท่องเที่ยว
ยกระดับความปลอดภัยสร้างความเชื่อมั่นให้นักลงทุ ปราบปรามอาชญากรรมอย่างจริงจัง จัดการผลประโยชน์มิชอบอย่างโปร่งใส หากพบว่ามีอยู่จริง
และสร้างสมดุลระหว่างการบังคับใช้กฎหมายกับการส่งเสริมผู้ประกอบการที่สุจริต
ที่สำคัญ…รัฐบาลควรลงจากห้องประชุม แล้วลงพื้นที่ไปฟังเสียงของผู้ประกอบการตัวจริงเพราะคนที่อยู่หน้างาน คือคนที่เห็นความเปลี่ยนแปลงก่อนใครหากยังปล่อยให้สัญญาณเตือนเหล่านี้ดังอยู่เพียงลำพัง
วันหนึ่งประเทศไทยอาจไม่ได้สูญเสียแค่นักท่องเที่ยว
แต่อาจสูญเสียตำแหน่ง “ผู้นำการท่องเที่ยวของอาเซียน” ให้กับเวียดนามอย่างถาวร
ท้ายสุด ขอชื่นชม “น้องเนเน่” ที่ขึ้นเวทีประกวด American got talent เวทีประกวดระดับโลก พร้อมประกาศอย่างภาคภูมิใจว่า “ฉันมาจากจังหวัดภูเก็ต ประเทศไทย” เพียงประโยคสั้น ๆ ก็ทำให้ผู้ชมทั้งฮอลล์ส่งเสียงเชียร์กึกก้อง นี่คือพลังของ Soft Power ที่ไม่ต้องใช้งบประมาณมหาศาล แต่สร้างคุณค่าให้ประเทศได้อย่างมหาศาล
คำถามจึงย้อนกลับมาถึงรัฐบาลอีกครั้ง…เมื่อคนไทยคนหนึ่งยังช่วยสร้างภาพลักษณ์ให้ประเทศไทยได้บนเวทีโลกแล้วเหตุใด…รัฐบาลจึงยังปล่อยให้ภาพลักษณ์ของเมืองท่องเที่ยวไทยค่อย ๆ เลือนหายไปต่อหน้าต่อตา
ถึงเวลาแล้ว…ที่จะหยุดเสียเวลากับการแก้ปัญหาปลายเหตุเพียงด้านเดียว แล้วหันมากอบกู้ “ความเชื่อมั่น” ซึ่งเป็นหัวใจของอุตสาหกรรมท่องเที่ยวไทยอย่างจริงจังเพราะเมื่อความเชื่อมั่นหายไป…นักท่องเที่ยวก็หายไปเช่นกัน
