เปิดปีใหม่มาไม่ทันไร เกิดเหตุการณ์ที่สะเทือนใจคนไทยทั้งประเทศอีกครั้งหนึ่ง เมื่อเกิดเครนถล่มขึ้นที่จังหวัดนครราชสีมา แต่ความเศร้าสลดใจอย่างที่สุดนั้นคือการที่เครนหล่นมาทับขบวนรถไฟที่มีผู้โดยสารอยู่มากมาย ศพแล้วศพเล่าต่างต้องสังเวยจากความประมาท ความไม่พร้อม ความไม่เป็นมืออาชีพ ของผู้ประมูลงานที่อาสาเข้ามา หรือกระทั่งผู้ก่อสร้างที่รับช่วงต่อเข้ามา เหมือนเป็นการเหยียบหน้าคนไทยทั้งประเทศและถมน้ำลายใส่
สังคมไทยพอได้แล้วหรือยังกับคำว่า “ถอดบทเรียน” พอได้แล้วหรือยังสำหรับการปล่อยให้คนชั่วลอยนวล พอได้แล้วหรือยังกับการที่ไม่มีคนรับผิดชอบอย่างจริงจัง พอไฟไหม้ฟางทีไรก็ขยับตัวทีหนึ่ง คงไม่มีใครสนใจ ไม่มีใครเอาจริงเอาจัง ไม่มีใครได้รับบทเรียนจากทุกๆ โศกนาฏกรรมที่เกิดขึ้นบ่อยๆ จนไม่ปกติ?
เราเพิ่งผ่านเหตุการณ์แผ่นดินไหวครั้งใหญ่ มีตึกถล่ม มีชีวิตของคนงานเสียชีวิต ครอบครัวต้องพลัดพราก ภาษีถูกละเลงไปหลายพันล้านจากความหละหลวม คุณภาพไร้มาตรฐาน ไม่มีหน่วยงานราชการหรือคนของรัฐคนใดได้แสดงความรับผิดชอบทางกฎหมาย หรือรับกฎแห่งกรรมเลยด้วยซ้ำ นี่ยังไม่ได้นับรวมถึงเหตุการณ์ที่ถนนพระราม 2 ถนนเจ็ดชั่วโคตรที่มีเครนถล่มบ่อยที่สุด มากที่สุด แทบจะเฉลี่ยผู้เสียชีวิตทะลุเป็น 100 ศพในถนนเจ็ดชั่วโคตรแห่งนี้ ทั้งเหยื่อ ทั้งคนที่มารับงานก่อสร้าง ทั้งวิศวกร หลายชีวิต บนถนนแห่งคราบน้ำตาหลายหยด ถนนสายเลือดละเลงสังเวยมากมาย ก็ไม่เห็นจะถอดบทเรียนได้สักที! ก็เห็นจะมีแต่เชือดไก่ให้เร่งดู เล่นลิเกบทเดิมๆ กล่อมให้คนเชื่อว่าจะว่าอย่างจริง จะทำอย่างนั้น จะย้ำอย่างนี้ แต่สุดท้ายก็มีเหตุการณ์เกิดวนขึ้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า เหมือนราวกับสมองไม่ได้มีความทรงจำในการเรียนรู้ หรือพัฒนาการในการแก้ปัญหาเลย
เครนถล่มรถไฟครั้งนี้ ทั้งน่าเศร้า น่าสลดใจ ครั้งนี้เสียชีวิตมาก เรายังไม่ได้เห็นถึงความพยายามที่จะไปกำจัดถึงต้นตอ ไม่ให้คนชั่วลอยนวล หรือจำกัดตัวการถึงแหล่งกำเนิด ใครจะเปิดบริษัทลูกข่าย มีนอมินีก็ได้ จะวนมาทำซ้ำ รับงานรัฐได้เรื่อยๆ เพราะสังคมนี้มีคนหิวผลประโยชน์อยู่ตลอดเวลา หรือว่านักการเมืองอาจมีเอี่ยว บางทีผู้มีอำนาจน่าจะลองหันไปถามกันเองใน ครม. หรือคนในแวดวงเดียวกันว่า ทำไมปัญหาเหล่านี้มันแก้ไม่ได้เสียที “ตอ” อยู่ที่ไหน
เหตุการณ์นี้ไม่ใช่ภัยพิบัติทางธรรมชาติ เหตุการณ์นี้ต้องมีคนรับผิดชอบ อะไรเสื่อม อะไรพัง อะไรไม่ถูกหลักการ อะไรวางไม่ได้ สิ่งไหนชำรุด สิ่งไหนบกพร่อง เพียงน้อยนิดก็เป็นเหตุที่ทำให้เกิดอุบัติเหตุสะเทือนขวัญ โศกนาฏกรรมแบบนี้ได้ทั้งนั้น คำถามคือ หน่วยงานรัฐทุกระดับได้เข้ามากำกับอย่างชัดเจนหรือไม่? ได้ตรวจสอบอย่างละเอียดหรือไม่? หรือสุดท้ายเรื่องเหล่านี้จะจริงจังได้สักที ต้องเป็นเหตุที่เกิดขึ้นกับคนในครอบครัวของผู้มีอำนาจ ได้รับผลกระทบจริงๆ ถึงจะมีการทำอย่างจริงจังเสียที
ลูกตาสีตาสาชาวบ้านทั่วไปที่โดยสารรถไฟ ไม่ได้รู้เห็นอะไร กลับต้องมาสังเวยชีวิต ลูกไม่ได้เจอพ่อแม่ ครอบครัวไม่ได้เจอหน้ากัน หลายๆ คนยังไม่ทันได้บอกลา เพราะว่ามีคนไม่กี่คนสะเพร่า สิ่งที่น่าตกใจของเรื่องนี้คืออะไรรู้ไหมครับ เราได้ยินว่ามีการก่อสร้างเคสทางรถไฟนี้มานานมาก เกินห้าหกปี ทำไมไม่เสร็จเสียที ระยะทางก็ไม่ได้ไกล คุณภาพก็ไม่ได้เรื่อง หรือมันจะกลายเป็นอนุสาวรีย์แห่งการโกงกิน แห่งการทุจริตอีกหรือไม่ ทำไมช้าเหลือเกิน เราไม่ได้สร้างเส้นทางหลายพันกิโลเมตรอะไรเลย แค่เท่านี้ทำไมถึงไม่เสร็จ เป็นสิ่งที่น่าตกใจเหมือนกันนะครับ ว่าทำมาหลายปีมากจนเปลี่ยนนายกไปสี่คนก็ยังไม่เสร็จ
ใครได้รับผลประโยชน์จากเรื่องนี้บ้าง ก็หวังว่าผู้แทนราษฎรจากหลายๆ พรรค จะไปกางเอาความจริงมาให้คนดูเห็นว่า ใต้หน้ากากไอ้โม่งนี้มีใครน่าจะได้รับผลประโยชน์ หรือใครน่าสงสัย หรือใครทำอะไรหรือไม่ทำอะไร เอาความจริงมากลางประชาชน จะได้รู้ว่าตอนเข้าคูหา ไม่ได้กาให้คนชั่วไปลอยนวล ไม่ได้กาให้คนไม่ดีเตรียมหาที่ทำกินอีก ไม่ได้กาให้พรรคพวกแห่งเครือข่ายผลประโยชน์มีที่ยืนตลอดไป แต่ต้องกาเพื่อความเปลี่ยนแปลง และลากไส้พวกนี้ออกมารับผิดชอบ ไม่ว่าคดีจะผ่านไปกี่ปีแล้วก็ตาม!
