การเมืองสกปรกในฤดูเลือกตั้ง
ขีดป้ายวันนี้…เผาประชาธิปไตยทั้งระบบในวันที่ 8 กุมภาพันธ์ ใครขีดป้ายคนนั้นไม่ควรอ้างรักประชาธิปไตย นี่ไม่ใช่การแข่งขัน แต่มันคือการกลั่นแกล้ง
การเลือกตั้งวันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2569 ควรเป็นวันแห่งการแข่งขันทางนโยบาย แต่สิ่งที่สังคมไทยกำลังเห็น คือการแข่งขันกันด้วยความสกปรก
ป้ายหาเสียงถูกขีด ถูกด่า ถูกเปลี่ยนข้อความ ถูกทำลาย ไม่ใช่แค่พรรคเดียว ไม่ใช่ผู้สมัครรายใดรายหนึ่งแต่เกิดขึ้นกับหลายพรรค หลายเขต อย่างเป็นระบบ
นี่ไม่ใช่อุบัติเหตุ แต่มันคืออาการของการเมืองที่กลัวการแข่งขันอย่างตรงไปตรงมา คนที่กล้าขีดป้าย แต่ไม่กล้าเถียงนโยบาย คนที่กล้าทำลาย แต่ไม่กล้าเปิดหน้า คนที่อ้างว่ารักประชาธิปไตย แต่ทนเห็นความเห็นต่างไม่ได้
คนเหล่านี้ไม่ได้ “เลือกข้างการเมือง”
แต่เลือกข้างการเมืองสกปรก อย่าหลอกตัวเองว่าการขีดป้ายคือการแสดงออก เพราะมันคือการประกาศความพ่ายแพ้ทางปัญญาอย่างชัดเจนที่สุด
เมื่อเถียงไม่ได้ จึงด่า เมื่อสู้ไม่ได้ จึงทำลาย เมื่อไม่มีนโยบาย จึงใช้ปากกาแทนสมอง ป้ายหาเสียงหนึ่งป้ายต้องผ่านทั้งกฎหมาย ระเบียบ ค่าใช้จ่าย และแรงงาน การทำลายมันคือการขโมยโอกาสของผู้สมัคร และปล้นสิทธิของประชาชนที่จะรับรู้ข้อมูลอย่างเท่าเทียม นี่คือการคุกคามทางการเมืองในรูปแบบที่สังคมไทยชาชินเกินไป อันตรายกว่าการขีดป้ายคือการที่สังคมเริ่มมองว่า “ไม่เป็นไร” เพราะเมื่อเรายอมให้การทำลายทรัพย์สินทางการเมืองเป็นเรื่องเล็ก วันหนึ่งเราก็จะยอมให้การคุกคามบุคคลเป็นเรื่องปกติ และในที่สุดความรุนแรงจะถูกอ้างว่า “ก็แค่การเมือง”
การเลือกตั้งที่กำลังจะมาถึงเป็นการแข่งขันที่เข้มข้น หลายพรรคลงพื้นที่ หลายแนวคิดปะทะกัน แต่ถ้าสนามเลือกตั้งกลายเป็นสนามกลั่นแกล้ง ผลลัพธ์ที่ได้จะไม่ใช่ผู้แทนที่ดีที่สุด แต่คือผู้ที่รอดจากเกมสกปรกได้มากที่สุด นี่ไม่ใช่ประชาธิปไตย แต่มันคือการเมืองแบบถ่อยที่สวมหน้ากากเสรีภาพ เพราะถ้าหากคุณไม่ชอบผู้สมัคร จงไม่เลือก จงวิจารณ์ จงตั้งคำถาม จงตรวจสอบอย่างถึงที่สุด
แต่ถ้าคุณเลือก “ทำลาย” คุณไม่มีสิทธิเรียกร้องการเมืองที่ดีในวันข้างหน้า เพราะประชาธิปไตยไม่ได้พังเพราะนักการเมืองเลวเพียงอย่างเดียว แต่มันพังเพราะประชาชนบางส่วนยอมให้ความเลวกลายเป็นเรื่องธรรมดา
และวันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2569 อย่าปล่อยให้บัตรเลือกตั้งของคุณถูกกลบเสียงด้วยคราบหมึกบนป้ายหาเสียงที่ถูกทำลาย
