พลันที่ นายอนุทิน ชาญวีระกูล นายกรัฐมนตรีและรัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทย บอกว่าเศรษฐกิจประเทศกำลังดีขึ้น จีดีพี(ผลิตภัณฑ์มวลรวมในประเทศ) ตัวเลขขยับขึ้น สำนักงานสภาพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ(สศช.)เด้งรับทันที

โดยนายดนุชา พิชยนันท์ เลขาฯสศช.บอกว่าภาวะเศรษฐกิจไทยไตรมาส 3/2569 ขยายตัวร้อยละ 2.9 เร่งขึ้นจากร้อยละ 2.4 ในไตรมาสสอง เมื่อปรับผลของฤดูกาลออกแล้วเศรษฐกิจไทยขยายตัวจากไตรมาสสอง ร้อยละ 0.3 ส่งผลให้รวม 9 เดือนแรกของปี 2569 เศรษฐกิจขยายตัวร้อยละ 2.8
ซึ่ง 3ปัจจัยขับเคลื่อนสำคัญในไตรมาสสาม มาจากการส่งออก และการลงทุนภาคเอกชน โดยมูลค่าการส่งออกสูงถึงร้อยละ 23.6 มูลค่ารวม 106,377 ดอลลาร์ เป็นอัตราสูงสุดในรอบ 21 ไตรมาส ได้รับปัจจัยหนุนหลักจากการส่งออกสินค้าอุตสาหกรรม โดยเฉพาะกลุ่มอุปกรณ์สื่อสาร ชิ้นส่วนคอมพิวเตอร์ และแผงวงจรรวมที่เกี่ยวเนื่องกับปัญญาประดิษฐ์(AI)และศูนย์ข้อมูล(Data Center)
ขณะที่นักวิชาการบางคนให้ความเห็นว่าเศรษฐกิจไทยยังเผชิญกับความเปราะบาง 2 ด้าน ได้แก่เศรษฐกิจโตต่ำและโตกระจุก โดยเศรษฐกิจโตต่ำอัตราเติบโตยังต่ำกว่าเป้าหมายของศักยภาพ ส่วนเศรษฐกิจโตกระจุก คือการเติบโตพึ่งพาแรงขับเคลื่อนจากส่งออกและการลงทุนภาคเอกชนเฉพาะกลุ่มเครื่องจักรที่ผูกกับเอไอและดาต้าเซ็นเตอร์ และเศรษฐกิจดิจิตอล ไม่ส่งผลให้เกิดการจ้างงานหรือสร้างรายได้กระจายสู่คนส่วนใหญ่ ขณะที่ภาคเกษตรและภาคก่อสร้างยังซบเซา
ถ้ามองถึงตัวเลขจีดีพีที่สูงขึ้น ปัจจัยสำคัญมาจากการส่งออกที่เกิดจากภาคอุตสาหกรรมเกี่ยวกับอุปกรณ์สื่อสาร แผงวงจร ที่จ้างแรงงานน้อย ทั้งที่ปัจจัยสำคัญควรจะเกิดจากภาคเกษตรที่เป็นอาชีพส่วนใหญ่ของคนไทย
ดังนั้นตัวเลขจีดีพีที่สูงขึ้นบ่งชี้ได้ชัดเจนว่ารวยกระจุกจนกระจาย วาทะที่นายอนุทินบอกว่ารวยไม่ไหวแล้วโว้ย ช่วงหาเสียงนั้นมันเกิดขึ้นจริงแต่เกิดกับกลุ่มนายทุน ไม่ใช่เกิดกับคนระดับกลางยันรากหญ้า
ครั้นนำตัวเลขจีดีพีที่นายอนุทินปลื้มไปเปรียบเทียบกับเพื่อนบ้านในอาเซียนพบว่าอยู่รั้งท้าย ถ้าจะไปเปรียบเทียบในระดับเอเชียยิ่งรั้งท้ายหนัก
จึงไม่ต้องแปลกใจที่ไฟแนนเชียลไทม์ นำเสนอบทความเมื่อต้นเดือนกุมภาพันธ์ที่ว่า”ประเทศไทยกลายเป็นคนป่วยแห่งเอเชียได้อย่างไร” เนื้อหาสรุปได้ว่าครั้งหนึ่งเศรษฐกิจไทยเติบโตอย่างรวดเร็วด้วยอัตราตัวเลขสองหลัก จากเดิมเศรษฐกิจไทยใหญ่เป็นอันดับสองของอาเซียน กลับติดภาวะชะงักด้วยอัตราการเติบโตประมาณร้อยละ 2 จากที่เคยได้รับการยกย่องว่าเป็นเสือแห่งเอเชียได้กลายเป็นเสือป่วยแห่งเอเชียภายในเวลา 10 ปี
โดยบทความนี้ถูกนำเสนอมากว่า 10 เดือนแล้ว อาการเสือป่วยมิได้กระเตื้องแต่อย่างใด ภาวะรวยกระจุกจนกระจายหนักขึ้นกว่าเดิม ช่องว่างระหว่างคนจนกับคนรวยยิ่งห่างออกไป หนี้สินครัวเรือนพุ่งกระฉูด
หลังเกิดน้ำท่วมใหญ่ยิ่งซ้ำเติมอาการเสือป่วยให้หนักกว่าเดิม นอกจากชาวบ้านจำนวนมากสิ้นเนื้อประดาตัว ค่าครองชีพถีบตัวสูงขึ้น รายได้ชักหน้าไม่ถึงหลังแล้วต้องเผชิญกับโรคภัยไข้เจ็บเกิดจากสิ่งแวดล้อมเป็นพิษ ที่มาจากความมักง่ายของนักทุนชั่ว จับมือกับนักการเมืองและข้าราชการเลว ปล่อยให้นำเข้ากากสารพิษจากอุตสาหกรรมและขยะรีไซเคิล กระจายตัวอยู่เกือบทั่วประเทศ มีทั้งที่ถูกกฎหมายและผิดกฎหมาย นับพันแห่ง
รวมถึงผลพวงจากการทำเหมืองแร่ทองคำ ในประเทศเพื่อนบ้านที่ปล่อยสารพิษลงสู่แม่น้ำทำร้ายชาวบ้านในพื้นที่ภาคเหนือและภาคอีสาน
ซึ่งผลจากสิ่งแวดล้อมเป็นพิษที่บ่มเพาะมาตั้งแต่เผด็จการหมายึดอำนาจมาถึงปัจจุบันเกือบสิบปี ชาวบ้านหลายพื้นที่มีอาการป่วย อาทิ จ.ปราจีนบุรี มีการตรวจร่างกายชาวบ้านกว่า 400 คน พบสารอะลูมิเนียมเกินเกณฑ์หลายเท่า เสี่ยงสมองเสื่อมกระดูกมีปัญหา
หรือกรณีกรมควบคุมมลพิษ ตรวจพบสารหนูในแม่น้ำสาย จ.เชียงราย สูงเกินมาตรฐานถึง 28 เท่า ที่ไหลลงสู่แม่น้ำกกและแม่น้ำโขง หรือกรณีกระทรวงสาธารณสุขตรวจพบประชาชนในพื้นที่เสี่ยง 7 จังหวัดเริ่มแม่น้ำโขง แม่นำสาละวิน พบสารหนูเกินมาตรฐานแล้ว 94 คน
ซึ่งผลจากสิ่งแวดล้อมเป็นพิษได้แพร่กระจายไปถึงสิ่งมีชีวิตทุกชนิดในลำน้ำ ชาวบ้านมีอาชีพประมงรายได้หดเพราะปลาที่จับมาได้ผู้บริโภคไม่กล้าซื้อ แม้แต่พืชผักชนิดต่างๆอาทิข้าว ผู้ซื้อต้องถามก่อนว่าปลูกในพื้นที่ที่สิ่งแวดล้อมเป็นพิษหรือไม่ กลายเป็นปัญหาใหญ่กระทบต่อรายได้ของเกษตรกรเกือบทั่วประเทศ ส่งผลกระทบโดยตรงต่อภาวะเศรษฐกิจโดยรวม
จากบทความของไฟแนนเชียลไทม์ ชี้ว่าไทยอยู่ในภาวะเสือป่วยแห่งเอเชีย ณ เวลานี้ได้กลายเป็นเสือป่วยทั้งเศรษฐกิจและร่างกายไปแล้ว หรือจะอนุมานว่าเป็นคนป่วยตัวจริงเสียงจริงแห่งเอเชีย มิได้เกินจริงแต่อย่างใด!!!


