“ประเทศไทย…ป่วยเพราะคนโกง หรือป่วยเพราะคนมีหน้าที่ไม่ยอมทำหน้าที่ ?”
เคยจับคนโกงติดคุกมาแล้วแทบทุกวงการ ผู้พิพากษา อัยการ ทหาร ตำรวจ รัฐมนตรี นักการเมือง ข้าราชการ แพทย์ ครู พระสงฆ์ นักธุรกิจ ผู้บริหารรัฐวิสาหกิจ องค์กรอิสระ สื่อมวลชน ผู้ว่าฯ นายอำเภอ กำนัน ผู้ใหญ่บ้าน อบจ. อบต. แทบไม่มีอาชีพใดที่ไม่เคยปรากฏข่าวการทุจริต
คำถามจึงไม่ใช่ว่า…ประเทศไทยมีคนโกงหรือไม่เพราะไม่มีประเทศไหนในโลกที่ไม่มีคนโกง แต่คำถามที่เจ็บปวดกว่านั้นคือ…ทำไมคนโกงในประเทศไทยจึงยังโกงได้ไม่รู้จบ?
คำตอบมีอยู่เพียงไม่กี่คำ… เพราะคนที่มีหน้าที่หยุดการโกง จำนวนไม่น้อยกลับปล่อยให้มันเกิดขึ้น เมื่อผู้รักษากฎหมายหลับตา…
คนทำผิดก็ลืมตาเมื่อผู้บังคับใช้กฎหมายเกรงใจอำนาจ…
กฎหมายก็กลายเป็นเพียงตัวหนังสือ เมื่อผู้มีหน้าที่ตรวจสอบไม่ตรวจสอบ…การทุจริตก็กลายเป็นธุรกิจที่ทำกำไรงามที่สุดของประเทศ
วันนี้…ยาเสพติดยังทะลักเข้าทุกจังหวัดธุรกิจสีเทายังเติบโตเป็นล่ำเป็นสัน ผู้มีอิทธิพลยังเดินเชิดหน้า การซื้อขายตำแหน่งยังเป็นเสียงร่ำลือไม่เคยเงียบ การเรียกรับผลประโยชน์ยังเป็นคำบ่นของประชาชนแทบทุกพื้นที่
ทั้งหมดนี้ไม่ได้เกิดขึ้นเพราะคนโกงฉลาดกว่ากฎหมาย
แต่มันเกิดขึ้นเพราะมีคนปล่อยให้กฎหมายอ่อนแอลง
เราจึงเห็นภาพซ้ำแล้วซ้ำเล่า
ตึกถล่ม…สะพานถล่ม…คานถล่ม…มีคนตาย มีการตั้งกรรมการมีการแถลงข่าว มีการถอดบทเรียน แต่สุดท้าย…ประชาชนกลับไม่เคยเห็นใครรับผิดชอบอย่างสมกับความเสียหาโครงการรัฐใช้งบประมาณมหาศาล แต่กลายเป็นอาคารร้างนับร้อยนับพันแห่งป่าของชาติถูกบุกรุกภูเขาถูกเฉือนแม่น้ำกลายเป็นคลองน้ำเสียโรงงานเถื่อนยังเปิดกิจการแรงงานผิดกฎหมายยังหลั่งไหลการสวมสิทธิบัตรประชาชนการแจ้งเกิดอันเป็นเท็จ การใช้นอมินีถือครองธุรกิจการค้าขายผิดกฎหมายของคนต่างด้าว ยังปรากฏให้เห็นอย่างต่อเนื่อง
ล่าสุด…คดีทุจริตสอบบรรจุข้าราชการส่วนท้องถิ่นครั้งใหญ่ ยิ่งสะท้อนคำถามที่สังคมสงสัยมานานว่า หากไม่มีเครือข่าย หากไม่มีคนเปิดทาง หากไม่มีคนเอาหูไปนาเอาตาไปไร่ ความเสียหายระดับนี้จะเกิดขึ้นได้อย่างไร
ประเทศไทยไม่ได้ขาดกฎหมายประเทศไทยไม่ได้ขาดหน่วยงานตรวจสอบประเทศไทยไม่ได้ขาดองค์กรอิสระประเทศไทยขาดเพียงสิ่งเดียว…คือความกล้าหาญที่จะบังคับใช้กฎหมายกับทุกคนอย่างเท่าเทียม ทุกครั้งที่มีคดีใหญ่
เรามักเห็นภาพเดิมจับลูกน้อง จับตัวเล็ก จับพอเป็นพิธี
แต่ตัวการสำคัญกลับค่อย ๆ เลือนหายไปจากหน้าข่าว
ประชาชนจึงอดสงสัยไม่ได้ว่า…กฎหมายกำลังไล่ล่าคนผิดหรือกำลังเลือกไล่เฉพาะคนที่ไล่ได้ ประเทศไทยไม่ต้องการ “คณะกรรมการถอดบทเรียน” เพิ่มอีกแล้ว
เพราะบทเรียนมีเต็มประเทศ แต่ไม่เคยมีใครเปิดตำราแล้วลงมือทำจริงสิ่งที่ประชาชนต้องการคือ…ทำตามกฎหมายทำตามหน้าที่ ทำทันที ทำต่อเนื่อง และทำโดยไม่เลือกหน้าไม่ว่าคนผิดจะมีเงินมากแค่ไหน มียศใหญ่เพียงใด มีอำนาจเพียงไหน หรือมีเส้นสายยาวเท่าไรหากกฎหมายยังไม่ศักดิ์สิทธิ์ประเทศไทยก็ไม่มีวันเข้มแข็ง หากผู้มีหน้าที่เลือกจะนิ่งเฉย คนโกงก็จะยิ่งกล้า และเมื่อคนโกงกล้ากว่าคนดี…ประเทศก็จะอ่อนแอลงทุกวัน
ถึงเวลาแล้ว…ที่ตำรวจ ทหาร ฝ่ายปกครอง ข้าราชการ ศาล องค์กรอิสระ และทุกหน่วยงานของรัฐ จะต้องเลิกมองปัญหาเป็นเรื่องของคนอื่นเพราะทุกวันที่ความผิดยังเดินได้อย่างเสรีประเทศไทยกำลังสูญเสียศรัทธาของประชาชนทีละน้อยประเทศชาติไม่ได้ล่มสลายเพราะคนโกงเพียงอย่างเดียว แต่ล่มสลาย…เมื่อคนที่มีหน้าที่ปกป้องความถูกต้อง เลือกที่จะไม่ทำอะไรและวันนั้น…ผู้แพ้ตัวจริงไม่ใช่รัฐบาลไม่ใช่ฝ่ายค้านไม่ใช่ข้าราชการ
แต่คือ “ประเทศไทย” ทั้งประเทศ
