วธ. ปลุกกระแส “ภูมิใจแต่งไทยทั้งแผ่นดิน” ชวนรำไทย 15 วิ สร้างกระแสโลกจำ “ชุดไทย” ปักธงวัฒนธรรมไทยสู่สากล สร้างเทรนด์ “ชุดไทยมีชีวิตในชีวิตประจำวันของคนไทยทุกคน” ขานรับข่าวดี “ชุดไทย” ขึ้นทะเบียนมรดกภูมิปัญญาทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ของมนุษยชาติของยูเนสโก ปลายปี 2569
นางสาวซาบีดา ไทยเศรษฐ์ รัฐมนตรีว่าการกระทรวงวัฒนธรรม แถลงข่าวเปิดตัวแคมเปญรณรงค์แต่งกายตามอัตลักษณ์ไทยสู่สากล ภายใต้แนวคิด “ภูมิใจแต่งไทยทั้งแผ่นดิน” ว่า เดือนเมษายนของทุกปี คือเดือนที่วัฒนธรรมไทยมีชีวิตมากที่สุด แต่ปีนี้ วธ. กำลังจะทำให้วัฒนธรรมไทย มีพลังมากกว่าที่เคย เพราะในช่วงปลายปีนี้ “ชุดไทย : ความรู้ งานช่างฝีมือ และแนวปฏิบัติการแต่งกายชุดไทยประจำชาติ” (Chud Thai: The Knowledge, Craftsmanship and Practices of the Thai National Costume) กำลังจะได้รับการพิจารณาขึ้นทะเบียนเป็นมรดกภูมิปัญญาทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ของมนุษยชาติต่อ UNESCO และมุ่งมั่นที่จะทำให้โลก “เห็น” และ “เชื่อ” ไปพร้อมกันว่า “ชุดไทย” คือวัฒนธรรมของประเทศไทย โดยการทำให้โลกได้เห็นของจริง และของจริงนั้นก็คือ “คนไทยทั้งประเทศ ใส่ชุดไทยในชีวิตจริง” ถือเป็นการรณรงค์ระดับประเทศ “ภูมิใจแต่งไทยทั้งแผ่นดิน”
โดย วธ. เปิดพื้นที่ทั้งประเทศตลอดเดือนเมษายนนี้ เริ่มตั้งแต่ วันที่ 2–8 เม.ย.69 สัปดาห์อนุรักษ์มรดกไทย วันที่ 13–15 เม.ย.69 เทศกาลสงกรานต์และกิจกรรมสงกรานต์ทั่วประเทศ วันที่ 21 เม.ย.69 วันสถาปนากรุงรัตนโกสินทร์ และวันที่ 22–26 เม.ย.69 งานใต้ร่มพระบารมี 244 ปี กรุงรัตนโกสินทร์ ทุกพื้นที่ ให้ทุกคนแต่งไทย เดินเล่น เที่ยวชม ถ่ายภาพ และแชร์ ได้อย่างเต็มที่
พร้อมผนึกกำลังกับภาคเอกชน ศิลปิน นักแสดง Influencers รวมถึงเวทีนางสาวไทย และเครือข่ายคนไทยทั่วโลก เพื่อให้ “ชุดไทย” กลับมาอยู่ในชีวิตของคนไทยอีกครั้ง อาทิ สยามพิวรรธน์ ได้เริ่มกิจกรรมการรณรงค์ ภายใต้แนวคิด “ใส่ไทย…สไตล์สยามพิวรรธน์” ที่เชิญชวนเจ้าหน้าที่มาร่วมใส่ชุดไทยหรือผ้าไทยในรูปแบบต่าง ๆ และกระทรวงวัฒนธรรมได้หารือกับ TPN กันตนา และสมาคมส่งเสริมคอนเทนต์ วาย ไทย ในการวางแผนจัดกิจกรรมร่วมกันอย่างต่อเนื่อง และเมื่อคนไทย “ใส่จริง” โลกจะ “เห็นจริง” นี่ไม่ใช่เพียงแค่กระแส แต่คือ “ยุทธศาสตร์ของประเทศ” เพราะชุดไทยไม่ได้เป็นเพียงเครื่องแต่งกาย แต่คือเศรษฐกิจของชุมชน งานของช่างฝีมือ โอกาสของคนรุ่นใหม่ และการทูตทางวัฒนธรรมของประเทศไทย เมื่อคนไทยใส่มากขึ้น รายได้จะกระจายมากขึ้น โอกาสจะเกิดขึ้นมากขึ้น นี่คือการเปลี่ยน “วัฒนธรรมที่เรามี” เป็น “วัฒนธรรมที่สร้างอนาคต”
